در بزرگسالی، افراد با دلبستگی ایمن معمولاً می‌توانند احساسات و نیازهای خود را بیان کنند، به دیگران اعتماد کنند و در عین حال استقلال خود را حفظ کنند. نزدیکی برایشان تهدیدآمیز نیست و تعارض را نشانۀ پایان رابطه نمی‌دانند.

به طور مثال فردی که دلبستگی ایمن دارد، اگر در رابطه ناراحت شود، احتمالاً می‌تواند بگوید: از این موضوع ناراحت شدم، دوست دارم در موردش حرف بزنیم، بدون اینکه دچار وحشت، کناره‌گیری یا انفجار هیجانی شود.

در این سبک، کودک احساسات خود را سرکوب می‌کند و به استقلال زودهنگام پناه می‌برد. این استقلال، بیشتر یک مکانیسم بقاست تا انتخابی آگاهانه.

در بزرگسالی، دلبستگی اجتنابی معمولاً به شکل فاصله گرفتن از صمیمیت، دشواری در بیان احساسات و ناراحتی از وابستگی دیده می‌شود. فرد ممکن است خود را «بی‌نیاز» یا «خیلی منطقی» بداند، اما در واقع از نزدیکی عاطفی احساس تهدید می‌کند.

به طور مثال در یک رابطۀ نزدیک، وقتی طرف مقابل انتظار همدلی یا صحبت عاطفی دارد، فرد اجتنابی ممکن است عقب بکشد، موضوع را عوض کند یا بگوید: این‌قدر بزرگش نکن، در حالی که ممکن است در درون، فشار و ناآرامی را تجربه کند و یا به طور کل احساساتش را سرکوب کرده و بی حس باشد.

کودک برای حفظ پیوند، یاد می‌گیرد بیش‌ازحد مراقب رابطه باشد، نیازهایش را بزرگ‌تر بیان کند یا دائماً توجه بطلبد. ترس از رها شدن، هستۀ اصلی این سبک دلبستگی است.

در بزرگسالی، دلبستگی اضطرابی به‌صورت وابستگی شدید، نیاز مداوم به تأیید، حساسیت بالا به تغییر رفتار دیگران و واکنش‌های هیجانی شدید ظاهر می‌شود.

به طور مثال اگر پیامش دیر جواب داده شود، ممکن است ذهنش فوراً به سمت این فکر برود که «حتماً دیگه دوستم نداره»، و با اضطراب، تماس یا پیام‌های مکرر بفرستد، نه از سر کنترل، بلکه از ترس عمیقِ تنها ماندن و یا رها شدن.

در این شرایط، روان الگوی منسجمی برای نزدیکی یا فاصله پیدا نمی‌کند. و نتیجه این مسئله، شکل گیری سردرگمی در رابطه با صمیمیت است.

در بزرگسالی، این سبک می‌تواند به رفتارهای متناقض منجر شود: نزدیک شدن شدید و سپس عقب‌نشینی ناگهانی، اعتماد و بی‌اعتمادی هم‌زمان، یا روابطی پر از آشوب هیجانی.

به طور مثال فردی ممکن است به‌شدت خواهان رابطه باشد، اما وقتی صمیمیت واقعی شکل می‌گیرد، ناگهان احساس خفگی کند، رابطه را خراب کند یا خودش کنار بکشد، بدون اینکه دقیقاً بداند چرا.

یکی از نشانه‌های مهم، واکنش ما به صمیمیت است. اینکه به طور مثال وقتی کسی به ما نزدیک می‌شود، چه احساسی پیدا می‌کنیم؟ آیا احساس امنیت و آرامش می‌کنیم، یا بدن ما منقبض می‌شود و تمایل به عقب‌نشینی داریم؟ برخی افراد در نزدیکی آرام می‌شوند، برخی مضطرب، و برخی احساس خفگی یا بی‌نیازی می‌کنند. این واکنش‌های بدنی، سرنخ‌های مهمی در تشخیص سبک دلبستگی هستند.

نشانۀ دیگر، نحوۀ واکنش ما به فاصله یا عدم پاسخ است. اگر کسی دیر جواب بدهد، در دسترس نباشد یا کمی سردتر شود، ذهن ما به کدام سمت می‌رود؟ آیا می‌توانیم این فاصله را تحمل کنیم، یا فوراً نگران طرد شدن می‌شویم؟ یا برعکس، ترجیح می‌دهیم خودمان فاصله بگیریم تا در معرض آسیب قرار نگیریم؟ این لحظات، اغلب حافظه‌های قدیمی دلبستگی را فعال می‌کنند.

توجه به شیوۀ بیان نیازها نیز بسیار راهگشاست. آیا می‌توانیم به‌راحتی بگوییم چه می‌خواهیم و چه چیزی برایمان مهم است؟ یا نیازهایمان را کوچک می‌کنیم، پنهان می‌کنیم یا فقط وقتی بیان می‌کنیم که فشار هیجانی زیاد شده است؟ سبک دلبستگی، رابطۀ ما با «نیاز داشتن» را شکل می‌دهد.

همچنین لازم است عملکرد خود را در تعارض‌ها مشاهده کنیم. برخی افراد در اختلاف نظر، می‌مانند و گفت‌وگو می‌کنند؛ برخی مضطرب می‌شوند و به دنبال اطمینان فوری می‌گردند؛ و برخی دیگر خاموش می‌شوند یا فاصله می‌گیرند. واکنش ما در تعارض، اغلب بازتاب تجربه‌های اولیۀ دلبستگی است، نه فقط موقعیت فعلی.

نکتۀ مهم این است که بسیاری از افراد ترکیبی از سبک‌ها را تجربه می‌کنند و سبک دلبستگی می‌تواند در طول زمان و در روابط مختلف تغییر کند. هدف از شناخت آن، محدود کردن خود نیست، بلکه افزایش خودآگاهی و انتخاب آگاهانه‌تر است.

شناخت سبک دلبستگی، زمانی عمیق‌تر می‌شود که با بدن، احساسات و تاریخچۀ شخصی خود با صداقت و مهربانی روبه‌رو شویم. هر واکنش، هر ترس و هر فاصله، پیامی دارد؛ پیامی از بخشی از روان که زمانی برای بقا شکل گرفته است.